Mensahe ni Pres Eds: Ang Tunay na Lider ay Nag-iiwan ng Mas Matatag na Organisasyon

May mga talumpati at mensaheng nagtatapos sa huling palakpak.

At may mga pag-uusap na doon pa lamang tunay na nagsisimula.

Noong Hulyo 17, matapos ang inaugural session ng JCI Manila Speech and Debate Society, nanatili si JCI Manila President Eds sa silid. Wala nang pormal na programa. Wala nang nakahandang script. Ang natira ay isang maliit na grupo ng mga miyembrong gustong magtanong. At isang Pangulong handang sumagot.

Hindi ito press conference. Hindi rin ito bahagi ng opisyal na programa.

Isa itong bihirang Ask Me Anything session. Isang pagkakataong bihirang ibigay ng isang sitting President ng JCI Manila.

Mabilis na nawala ang usapan sa mga ordinaryong tanong tungkol sa calendar of activities at mga proyekto. Sa halip, umikot ito sa mas mahihirap sagutin na tanong: Ano ang legacy? Ano ang tunay na sukatan ng leadership? Paano mo pinangangalagaan ang isang organisasyong mas matanda pa kaysa sa maraming miyembro nito? At ano ang ibig sabihin ng maging Presidente ng JCI Manila?

Sa loob ng halos isang oras, lumabas hindi lamang ang kanyang mga plano para sa chapter, kundi pati ang pilosopiyang humuhubog sa kanyang pamumuno.

Ang Legacy ay Hindi Event. Sistema Ito.

Ngayong taon, mahirap hindi mapansin ang direksyon ng JCI Manila.

May mga bagong programa.

May mga tradisyong binubuo.

May mga ideyang dati ay hindi bahagi ng kultura ng chapter.

Isa sa mga pinakamalaking halimbawa nito ang pagtatatag ng JCI Manila Speech and Debate Society, isang programang naglalayong sanayin ang mga miyembro sa public speaking, critical thinking, at argumentation—mga kasanayang bihirang ituring na pangunahing programa ng isang civic organization.

Dahil dito, may isang miyembrong nagtanong:

“Pres, marami kang binabago ngayong taon. Paano mo masisigurong magtatagal ang mga ito? Paano mananatili ang legacy mo?”

Hindi siya nag-atubiling sumagot.

“Hindi ako presidenteng puro party. Sa lahat ng bagay, iyon ang pinakamadali. Kung gusto ko lang sumaya ang lahat, maglagay lang tayo ng budget para sa kaliwa’t kanang inuman.”

Madaling bumuo ng event.

Madaling punuin ang ballroom.

Madaling pasayahin ang tao sa loob ng isang gabi.

Mas mahirap bumuo ng sistemang magpapabago sa isang tao habambuhay.

At iyon ang pinili niyang paglaanan ng oras.

“Nag-iinvest tayo sa development ng ating mga members. Kaya mayroon tayong Speech and Debate Society. Gusto natin na ang ma-attract ng chapter ay mga taong gustong matuto, gustong mag-improve, at balang araw, kapag sinabi mong JCI Manila, ito ang chapter na nagbibigay ng platform para makapag-compete internationally.”

Para kay President Eds, ang tunay na legacy ay hindi nakikita sa dami ng naging event ng isang taon.

Nakikita ito sa kalidad ng mga lider na maiiwan pagkatapos ng termino.

Mas nakakagulat pa ang sumunod niyang sinabi.

Hindi niya gustong ang JCI Manila ay umikot sa kanyang pangalan.

Sa katunayan, gusto niyang maging kabaligtaran nito.

“Kahit sinong miyembro ng JCI Manila ay kayang maging Presidente. Dahil ito sa sistema na mayroon tayo.”

Sa maraming organisasyon, ang tagumpay ay kadalasang inuugnay sa isang charismatic na lider.

Ngunit para sa kanya, ang tunay na sukatan ng isang mahusay na Pangulo ay kung gaano magiging matagumpay ang organisasyon kahit wala na siya.

“Kahit sinong ilagay mo sa posisyon ko, hindi dapat magbago ang direksyon ng JCI Manila.”

Iyon marahil ang isa sa pinakamahalagang prinsipyong kanyang binigyang-diin.

Hindi dapat nakasandal ang organisasyon sa isang tao.

Dapat nakasandal ito sa isang kulturang patuloy na nagpapahusay sa bawat susunod na henerasyon ng mga lider.

“Ang bare minimum natin ay dapat mas higitan mo kahit 1% ang nauna sa iyo. Kung kaya mong 5%, gawin mo.”

Hindi ito kompetisyon laban sa nakaraang administrasyon.

Isa itong pangakong bawat lider ay may obligasyong iwan ang organisasyon na mas mahusay kaysa sa kanyang natagpuan.

Hindi Lahat ng Aral ay Natututunan sa Boardroom

Nang tanungin kung ano ang maaaring matutunan ng ibang JCI Chapters mula sa JCI Manila, marami marahil ang naghintay ng sagot tungkol sa organizational systems, recruitment, o strategic planning.

Ngunit hindi iyon ang kanyang ikinuwento.

Sa halip, bumalik siya sa isang outreach project.

Sa isang simpleng araw ng pamimigay ng Jollibee sa mga bata.

Habang masayang kumakain ang karamihan, may isang batang nakakuha ng kanyang pansin.

Hindi agad nito kinain ang pagkain.

Maingat niya itong hinati.

Nang tanungin niya kung bakit, tahimik itong sumagot.

“Para matikman din ng kapatid ko. First time ko pong makakain ng Jollibee.”

Naging tahimik ang lahat at tumatak ito sa kanyang isipan.

Hindi dahil dramatiko ang kuwento.

Kundi dahil minsan, sapat na ang isang simpleng pangungusap upang baguhin ang pananaw ng isang tao.

“Malaki ang binuksan nito sa akin. Hanggang ngayon, dala-dala ko pa rin iyon.”

Para sa kanya, hindi lamang proyekto ang ginagawa ng JCI Manila.

Ang bawat proyekto ay pagkakataong baguhin muna ang sarili bago baguhin ang komunidad.

Ngunit sa kabila ng tagumpay ng chapter, tumanggi siyang ikumpara ang JCI Manila sa iba.

“Hindi ko alam ang pinagdaanan nila. At ayokong magkunwaring naiintindihan ko ang kanilang struggles.”

Sa isang panahon kung saan napakadaling magbigay ng opinyon tungkol sa iba, pinili niyang amining limitado ang sarili niyang karanasan.

Alam niya ang labing-anim na taon niyang paglalakbay sa JCI Manila.

Hindi niya alam ang kuwento ng iba.

At para sa kanya, sapat na dahilan iyon upang manatiling mapagpakumbaba.

‘Hindi Ako Puwedeng Mapagod.’

Sa lahat ng tanong nang gabing iyon, marahil ito ang pinaka-personal.

“Pres, kamusta ka na? Kumusta ang health mo? Kumusta ang state of mind mo?”

Hindi nagbago ang kanyang ekspresyon.

“Hindi ako puwedeng mapagod.”

Hindi ito sinabi bilang pagyayabang.

Hindi rin ito pagtatanghal ng pagiging matatag.

Isa itong pananagutan.

“Kapag napagod ako, paano na ang mga directors ko? Ang mga commissioners? Ang mga chairmen? Ang mga committee members? Hindi ako puwedeng mapagod dahil kailangan kong magbuhat ng tibay at katatagan para sa kanila.”

Sa kanyang pananaw, ang emosyon ng isang lider ay hindi lamang personal na bagay.

Nakahahawa rin ito.

Kapag nanghina ang lider, madaling manghina ang organisasyon.

Kapag nanatiling matatag ang lider, nagkakaroon din ng lakas ng loob ang mga taong sumusunod.

Ngunit sa likod ng katatagang ito, inamin niyang marami rin siyang isinakripisyo upang makarating sa puntong ito.

“Hindi alam ng marami kung ano ang pinagsumikapan at tinaya ko para marating ko ito. Kaya kailangan kong maging nasa pinakamabuting kondisyon para sa members at para sa chapter.”

Hindi niya ito tinitingnan bilang titulo.

Responsibilidad ang tingin niya rito.

Ang Isang Payo na Pinili Niyang Baguhin

Sa pagtatapos ng gabi, may isang tanong na tila nagpahinto sa kanya nang ilang segundo.

“Pres, saan mo kinukuha ang mga pananaw na ito? Ito ba ang itinuturo sa’yo ng mga dating Presidente?”

Napangiti siya.

Pagkatapos ay nagsalita nang tila may ibabahaging lihim.

“Ito, atin-atin lang.”

Aniya, may isang payong paulit-ulit niyang naririnig mula sa mga naging Pangulo ng JCI Manila.

“Be a JCI Manila President. Act like a JCI Manila President.”

Hindi na niya ipinaliwanag ang ibig sabihin nito.

Hindi na rin kailangan.

Ngunit may isang bahagi ng tradisyong iyon na nais niyang baguhin.

“Kapag bumibisita kami sa ibang chapters, ayokong maramdaman nilang iba kami, o matayog tayo.”

Sa halip na hintaying lapitan, gusto niyang ang JCI Manila ang unang lumapit.

“Kami ang unang kumakausap sa mga presidente, lalo na sa mga nagsisimula pa lang o sa mas maliliit na chapters.”

Hindi upang ipakita ang laki ng JCI Manila.

Kundi upang iparamdam na hindi sila nag-iisa.

“Ayokong isipin nilang bumibisita kami para magpakitang-gilas. Gusto kong maramdaman nila na pumupunta kami para iabot ang aming kamay at iparamdam na kasama nila kami.”

At doon niya marahil pinakabuod ang kanyang pananaw sa leadership.

Hindi ang pagiging pinakamalaki.

Hindi ang pagiging pinakakilala.

Hindi ang pagiging pinakaimpluwensiya.

Kundi ang kakayahang gamitin ang impluwensiyang iyon upang iangat ang iba.

Marahil iyon din ang uri ng legasiyang nais niyang iwan.

Isang JCI Manila na hindi lamang kinikilala dahil sa laki ng pangalan nito, kundi dahil sa lalim ng karakter ng mga lider na hinuhubog nito. Isang organisasyong naniniwalang ang tunay na kadakilaan ay hindi nasusukat sa kung gaano kataas ang iyong narating, kundi sa kung ilan ang isinama mong umangat kasama mo.